6 december 2004
Geachte heer,
Enige tijd geleden ontving ik uw manuscript Zonder
Professoren ter beoordeling aangeboden. [sic] Na lezing van een deel
ervan moet ik u helaas melden dat ik het werk niet geschikt acht voor publicatie
bij onze uitgeverij. Ik zal trachten in het kort daarvoor mijn motivering
te geven.
Allereerst de pluspunten. Het idee voor het werk vond
ik goed en creatief. De stijl is onderhoudend en verraadt oefening. Verder
is het manuscript geschreven met humor.
Helaas vond ik die pluspunten niet zwaar genoeg wegen
om de bezwaren te compenseren. Zoals daar zijn:
-
Door de opzet veronderstelt het werk voorkennis van het werk
van Hermans, met name van Onder Professoren. Daarmee wordt m.i.
een grote groep lezers op voorhand uitgesloten.
-
Ik vind het tempo van de handelingen vaak te laag.
-
Veel grappen trekken het boek te zeer in de sfeer van slapstick.
Als voorbeeld daarvan zou ik de namen van de personages willen noemen.
Gevoel voor humor is persoonlijk, maar naar mijn mening zijn veel grappen
aan de flauwe kant.
-
Ik mis nog teveel een echt eigen stem en stijl, iets wat
ook in de uitwerking van het (wel originele) idee dit manuscript duidelijk
onderscheidt van alle andere.
Het spijt me dat ik u niet beter kan berichten. Hopelijk
hebt u elders meer succes.
Met vriendelijke groet,
Anoniem Gemaakt
Redacteur Uitgeverij Ook Anoniem Gemaakt.
Antwoord van de auteur, 14 december 2004
Ik dank deze redacteur voor deze aardige terugmelding
van positieve en negatieve aspecten. Ten aanzien van deze laatste:
-
Er is een grote groep die Onder Professoren kent of
best wel zou willen leren kennen. Voor de opschietende jeugd is een kennismaking
met Hermans aan te bevelen. Overigens stelt het voorwoord dat je Onder
Professoren niet hoeft te kennen om dit boek te lezen.
-
Het is geen boek met een tempo van handelingen. Het is een
boek vanuit concepten.
-
De namen zijn absurdistisch zoals in Suske en Wiske omdat
ze niet ter zake doen. Beter absurdistisch dan namen plukken uit een telefoonboek
of de ledenlijst van de Tweede Kamer en dan door die mensen gebeld worden
wat nou weer.
-
Er zijn niet echt grappen. Het boek is wel doortrokken van
een grijns.
-
De redacteur had beter het hele boek kunnen lezen !
Ik geef toe, wanneer men de unieke gelegenheid treft dat
iemand een boek van je wil lezen dan zou dat boek toch ook wel zo geschreven
mogen zijn dat het uitnodigt tot uitlezen. Bijv. is het onjuist dat men
leerlingen op de middelbare school verplicht tot lezen. Aldus zou ik me
mogen aantrekken dat deze redacteur zich uiteindelijk niet geïnspireerd
toont. Anderzijds, misschien is deze redacteur er eerder mee opgehouden
omdat hij bedacht dat er toch geen markt voor zou zijn omdat te weinig
mensen Onder Professoren kennen. In dubio wacht ik daarom maar op
wat meer reacties.
Willem Freselijk Haarmens